Ik hoef me niet meer te verstoppen

In januari stapte Mariëtte na lang aarzelen last minute in bij de cursus meditatie.  Ze wist al 2 jaar van het bestaan van het centrum en voelde wel aantrekkingskracht, maar vond het ook nog wel heel spannend. En dat bleek terecht! Meerdere keren blokkeerde ze tijdens de cursus en dacht, ik maak dit niet mee. Ik hoor hier niet. In de cursus heeft ze deze angsten onder ogen gezien en nam ze een paar spannende stappen. Dat veranderde haar leven!

Het verhaal van Mariëtte. 2017 Mariette foto

“Ik ben een beetje raar, hoor. Anders dan andere mensen.” Sorry! Een typische opmerking voor Mariëtte. Ze was ervan overtuigd, dat er geen plek was voor haar om te zijn. Ze maakte zich zoveel mogelijk onzichtbaar in haar sociale omgeving. Als iemand van vroeger haar herkende op straat was ze verbaast! Een gezamenlijke vriendin vertelde haar over de cursus meditatie, dat triggerde haar verlangen: Zou het dan toch kunnen? Zou ik erbij kunnen horen? 2 jaar lang won het bange gevoel, het was te groot en te eng, “Wie ben ik nou?” Toch bleef ze zich afvragen: “Kan ik de relatie met God weer terugkrijgen, zoals ik het ooit had nadat ik tot geloof was gekomen. Ik sprak met hem, ik voelde hem, ik stond met hem op en ik ging met hem naar bed. Hij was heel dichtbij, als ik ging bidden zag ik snel beelden of gedichten. Dat was heel bijzonder. Ik ontdekte daarin dat ik heel gevoelig was en heel veel creativiteit in mij had.”

Mariëtte vertelt: Ik was 32 toen ik tot geloof kwam in Jezus, nu ben ik 46 jaar. Bijna 10 jaar geleden ben ik helemaal de weg kwijtgeraakt. Gewond geraakt in de kerk, het vertrouwen kwijtgeraakt. Waar ik was moest je wat doen om erbij te horen en ik wilde er zijn. Ik zocht onvoorwaardelijke liefde. Gaandeweg durfde ik nergens meer naartoe, omdat ik bang was dat ik het niet waar kon maken. Een vrouwengroep was mijn enige houvast. Toen dat stopte, ben ik in een gat gevallen. Een dun lijntje brak, ik was niet meer in contact met de christelijke wereld, behalve met enkele vriendinnen die contact hielden. Ik zocht God niet meer op. Ik leefde, ik ademde en heel af en toe merkte ik door omstandigheden dat Hij er was! Daar was ik verbaasd over! Al doe je niets, toch is Hij er wel. Ik kwam in de rebel-stand en daagde Hem uit: “Dit ben ik, wilt u mij nog wel?”

Ik werkte heel veel en deed een studie dus tijd om stil te zijn nam ik niet. Ik werd stilgezet, letterlijk. Op de stoel, mijn been omhoog. Toen zij mijn zoon, ga nou de stilte in. Je weet dat je mag komen, maar ik durfde niet. Ik was bang dat ik zou horen dat ik dan in de hel terecht zou komen, ik dacht God zit echt niet op mij te wachten… Ik ging spelletjes doen, zat de hele dag achter de computer en sloot me helemaal af. Ook door andere omstandigheden werd ik opgeslokt, ik stond in de overlevingsstand. Mijn gevoel schakelde ik uit. Op het werk zette ik een masker op en was ik “De vrolijke Jet” en een spontane vrouw, maar als ik  thuis gekomen zonder masker voelde ik het: “Ik mag er niet zijn.  Hoe ik ben is niet goed. Hoe ik eruit zie is niet goed.”

Toen ruim 2 jaar geleden het centrum begon kreeg ik de nieuwsbrief, ik zat stilletjes mee te lezen wat er gebeurde. En, ik ging God missen. De overtuiging groeide: “Ik ben mijn tijd aan het verdoen. Ik ben mijzelf aan het kastijden.” Langzaam ben ik gaan roepen. Ik voelde dat ik in het slijk zat, in een put, in de drek, maar mijn hoofd zat er nog boven. Ik kon nog roepen. Jezus. Heel soms fluisteren, het begon voorzichtig, maar gaandeweg werd het steeds harder.” Zo kwam het verlangen om de diepte in te gaan met hem. Niet door de kerk. Daar wilde ik niet meer in. Ik wilde geleidt worden door de geest, niet door mensen. Ik wilde niet weer tegen een muur aanlopen. Ik ben heel beeldend, zie het voor me, als er een muur ingezet wordt, kan je niet meer bewegen. Zo voelde het ook voor mij.

Intussen had ik 20 keer per dag dissociaties. Ik leefde en deed mijn werk wel, maar was mentaal afwezig. De dokter adviseerde om meditatie en mindfulness te gaan doen, dat was geen optie voor mij als christen. Ook van de cursus in het CSC dacht ik eerst, zou dat wel koosjer zijn? Hoe kan dat in combinatie met de bijbel? Door eerdere occulte ervaringen, ben ik heel voorzichtig geworden. Daar wil ik niets meer mee te maken hebben. Een vriendin gaf me een zetje, toen heb ik de stap wel durven maken.

De cursus

En zo kwam ik op de eerste avond, we deden de bodyscan als eerste oefening, maar ik kon het niet. Het was te heftig. Mijn lichaam had ik geblokkeerd, ik wilde mijn lichaam niet voelen. Ik veroordeel hoe ik eruitzag en eigenlijk wilde ik daar niet mee geconfronteerd worden. Het heeft met negatieve ervaringen op seksueel gebied te maken en ook met mijn overgewicht. Ik blokkeerde en ik dacht: “Ik zit hier verkeerd”.  Door de stilte op te zoeken tijdens de meditatie werd weer ik bewust van mijn lichaam  en denken en ik werd zo angstig. In het verleden deed ik veel met essentiële olie. Ik ben zintuigelijk ingesteld, door de geur wordt mijn geest geprikkeld en word ik bewust van het hier en nu, maar ook van de aanwezigheid van God. Deze aromatische olie was ook aanwezig in het het CSC.

Een keerpunt in de cursus was de derde avond. De stilte ingaan was voor mij heel eng. Ik was heel bang voor de veroordelende stem van God. Bijna stond ik op het punt om te stoppen. Tjitske vroeg toen aan mij ‘Wat heb je nodig?’ Ik zei direct “olie”. Toen ben ik essentiële olie gaan gebruiken, de Mirre. Toen ik aan de gang ging met olie, werd de cursus een feestje en was het helemaal niet moeilijk meer. Een paar weken later heb ik zelfs de hele bodyscan gedaan zonder moeite. Ik durfde weer te bidden, roepen en praten met God, maar vooral weer te luisteren. Ik was niet meer bang om veroordeling te horen, maar verstond en ervoer zijn liefde. Het is een nieuwe ontdekking, dat ik langzamerhand naar mijn hart durf te kijken. Alles wat ik met mijn zintuigen kan ervaren, is voor mij nu weer een openbaring. En wat ben ik dankbaar, dat er een plek is waar dat aangeboden wordt!

Hooggevoelig

Doordat ik gevoelig of hoog-sensitief ben, heb ik moeite met de maatschappij zoals die werkt. Ik ben afwijkend, daar kwam veel angst uit voort. Ik probeerde te zijn zoals anderen, maar ik ben anders. Door de meditaties, kwam ik thuis! Tijdens de meditaties leerde ik,  de hectiek van het denken stil te krijgen. Het was voor mij een sleutel, waardoor ik zonder dat ik in de overlevingsstand sta, gezond kan functioneren. Daardoor heb ik nu meer energie en lukt het me nu om de dingen die ik heb voorgenomen te doen. Het laatste blok van de cursus ging over mindfulness, dat heeft me erg geholpen om weer te voelen, ik ben weer gaan leven. Mijn hoofddoel voor het volgen van de cursus, was het herstel van mijn relatie met God. Nu, kan ik Hem weer horen en zien. Hij is in mijn wezen. Ik voel hem weer. Het is weer zoals toen, maar ook anders…intiemer. Vroeger was hij Vader God, nu is hij papa. Jezus was een man, dat was voor mij moeilijk i.v.m. het lichamelijke. Nu is hij mijn vriend. De Heilige Geest is zo mooi, hij is een stille geest en een wervelwind en dat mag. Het spirituele wat ik ervaar, krijgt in de rationele maatschappij en in de reformatorische kerk waar ik uitkom, weinig ruimte. Daar was geen ruimte voor mijn expressiviteit: “Houd je nou maar rustig.” hoorde ik.  Nu ben ik nu in volle kracht aan het ontdekken. Het coconnetje is opengegaan en ik ben aan het gaan!

De zolderkamer

Nog een voorbeeld uit de meditatie, wat letterlijk een verschil maakte in mijn leven. Een mediatie waarin je lichaam vergeleken werd met een huis. Je hoofd was de zolderkamer. Tijdens de meditatie werd de zolder in mijn geestelijke leven helemaal omgekieperd, dat was allemaal heel wiebelig. Ter plekke werd het helemaal gereorganiseerd. Ik was niet graag op de zolder, zowel geestelijk gesproken als in mijn huis. Ik vond het een nare rotplek, dat deed me iets uit het verleden denken. Maar nu is het mijn gebed, knutsel, beweegplek. Mijn favoriete plek en Godsplek, een meditatieve plek. Ik kan er alles kwijt wat er in mij zit, want ik ben nu volop in ontwikkeling.

Er is nog veel meer te vertellen en het proces gaat nog door. Het volgen van de cursus heeft mij in beweging gebracht.  Voor mijn leven, mijn denken, mijn gezin is dit een heel belangrijke ommekeer geworden. Ik hoef me niet meer te verstoppen.

 

Naschrift:

De ontwikkeling van Mariëtte is doorgezet, ondertussen heeft zij de grote stap gezet om te leren masseren: Ik masseerde al graag maar ik durfde het niet aan om gemasseerd te worden, daarom ging ik niet naar een cursus. Het was opnieuw een heel proces, maar al biddend en ondersteunt door de olie en lieve mensen van het centrum durfde ik er doorheen. Uiteindelijk ervoer ik dat ik mij in alle rust wilde laten masseren om over mijn lichamelijke afwijzing heen te komen. Tjitske heeft dit gedaan. Biddend zijn we samen aan de massage begonnen. Massage raakt diep, ik heb het ervaren als innerlijke genezing, aanraking zoals God het bedoeld heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *